Corona week 8

We zitten al bijna 2 maanden in de corona penarie. Een goed moment om naast de perikelen van week 8 ook terug te blikken, want wat is het hard gegaan. Weet je nog die bewuste zondagavond 15 maart? De dag waarop onverhoopt van alles moest sluiten en we niet meer mochten doen wat we wilden. Onze democratisch bestaan werd ingeperkt en voor het eerst werden we gedirigeerd in zaken die normaal waren, maar niet meer normaal zijn. Wat een omschakeling.

Op die bewuste zondagochtend 15 maart zag het er nog goed uit. We kabbelde richting de lente. Sportief gezien hadden we nog wel een paar mooie doelen gesteld. Mijn dochter ging richting haar A-diploma en ik had nog een promotiewedstrijd met mijn team. Op school en werk ging het goed en we hadden een vakantie geboekt. We zouden eind april voor een week naar Wenen gaan. We hadden een appartement geboekt die gek genoeg een paar dagen voor deze bewuste 15e maart werd geannuleerd. De twijfel werd diezelfde middag nog weggenomen.

Op maandag 16 maart zag ik dat gezinnen aan plannen waren geslagen. Iedereen was bezig met het opstellen van een weekplanning. Daarnaast waren we ook vooral bezig om wc-papier te kopen. Wat kan een mens toch raar reageren. Het echte hamsteren was een feit. Daar hoefde de Zaanse buurtsuper zelfs geen reclame voor te maken. In een mum van een paar dagen werd er ook een groot beroep gedaan op de online diensten voor school en heeft menig bedrijf zijn capaciteit voor de thuiswerkende medewerker moeten uitbreiden.

Ouders werden een beetje meer leraar, leraren werden een beetje meer IT’er en voor vele andere was die mooie toekomst omgeslagen naar een hoopje onzekerheid. De schade loopt op in de miljarden.

Ondertussen leerde wij de Nederlandse natuur nog beter kennen. Een bezoek aan het Staelduins bos, Meijendel en het Prinsenbos werden vertier. In het 1e weekend hebben we tegen beter weten in, een bezoek te brengen aan de Amsterdamse Waterleidingduinen. Tel daar de drukte van de stranden bij op en je hebt een lock-down. Ik vraag me af of die toch al de lijn der strategie lag. Wij zijn er gewoon ingetuind. Er kwam zelfs een noodwaarschuwing aan te pas.

Lees ook: COVID19 week 1 en COVID19 week 2

In de opvolgende weken leerde we ons kind nog beter kennen. Zo weten we dat leren lezen heel goed gaat, maar ze liever lui is als er dictee op het programma staat. Ik krijg een flashback, want dictee vond ik ook maar niets. Dat verklaart mogelijk het taalgebruik hier op Plaatsonbekend.

4 en 5 mei

Deze dagen zijn sinds 1945 in ons geheugen gebrand. Op 4 mei herdenken we de gevallenen en op 5 mei vieren we de vrijheid. Dit jaar had een speciaal tintje, vanwege het 75 jarige jubileum. En het werd een speciale editie. Waar normaal een volle Dam 2 minuten stil kan zijn, was het dit keer ook wel stil. Op die ene meeuw na. Toch had deze editie wel wat. Het paste precies zoals we deze tijd beleven. Geen massa’s mensen, geen drukte en zeker geen Dam-schreeuwer. De serene rust en de speech van onze koning.

Ook de festiviteiten en officiële bijeenkomsten waren dit jaar afgelast. De nog levende veteranen zullen we pas misschien weer zien tijdens de 76e editie. Menig veteraan uit de 2e Wereld Oorlog is nu ongeveer rond de 90 jaar. Laten we ze volgend jaar in ieder geval een corona-vrij herdenking aanbieden.

6 mei – de dag van de versoepeling

Wellicht hebben we vanaf 2021 geen 2 dagen, maar 3 dagen volksvertier. 6 mei is de dag waarop de roadmap voor de komende maanden werd gepresenteerd. De exit-strategie in deze corona-crisis laat lichtpuntjes zien.

Naast de versoepeling van basisscholen, mogen we ook weer buiten sporten en gaan pretparken en dierentuinen weer open. We mogen ook weer naar de kapper en kunnen wat doen aan de corona-haircut.

De horeca komt ook uit de gedwongen lenteslaap en mag er met een maximum aantal bezoekers weer worden geschonken. Daar waar de restaurant eigenaren niet blij waren met het openen van een aantal grote hotels, zijn het nu de kleinere bars en cafés die op hun beurt zich achter gesteld voelen. Zo blijkt maar weer dat ongeacht de keuze er altijd onvrede is.

We zijn afgelopen weken als een speer medewerkers op afstand geworden. Digitaal werken zat er bij ons al wel een beetje in. Gemiddeld werkte we een dag thuis. Ondanks dat het productiever lijkt te zijn, is er toch een bepaalde drang naar het fysiek samenkomen.

Ik kan niet wachten tot het moment daar is waarop ons wordt medegedeeld dat we weer ‘normaal’ kunnen doen.

Wij hebben de rest van de week ons kunnen verheugen op de week die komen gaat. Ze mogen weer naar school! En daar sluiten we de week mee af.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s